ColoClue Barbecue 2010
August 29th, 2010 01:18Het was weer zover: de jaarlijkse ColoClue barbecue. Enige foto’s van dit spetterende evenement vindt u hier.
Het was weer zover: de jaarlijkse ColoClue barbecue. Enige foto’s van dit spetterende evenement vindt u hier.
En zo ziet de woonkamer er dus uit een half jaar nadat ik de sleutels heb gekregen. Slaapkamer is nu ook naar wens, alleen in de werkkamer moeten nog wat laatste puntjes netjes gemaakt worden.
Ik weet het: doodse stilte hier, maar dat heeft alles te maken natuurlijk met mijn verhuizing naar Hilversum.
Het lijkt er sterk op dat ik op 12 februari a.s. de sleutels van mijn nieuwe appartement in Hilversum in ontvangst mag nemen. Had er ondertussen iemand interesse in een miniscule studio in 020 Noord?
Ik kan er een heel lang verhaal aan wijden, maar zelf vertellen ze het toch het beste: Naomi en Stefan hebben na zo’n anderhalf jaar eindelijk toestemming gekregen om te adopteren! Lees het zelf op hun Adoptieblog.
Ik heb zomaar het idee dat mijn neefje later hoge telefoonrekeningen gaat krijgen…
Het daagde me toen ik vorige week Daphne (mijn ex-vriendin) aan de lijn had, en ook toen ik vandaag met mijn vader (die woensdag weer voor vele maanden naar Thailand vertrekt) aan het eten was: ik zie stiekem een beetje op tegen aanstaande zaterdag.
Wij (Nick, Menno en ik – “de Drie Musketiers”, zoals Michel’s vader ons noemde tijdens de crematie) gaan dan naar Michel’s zusje toe, vooral om een gezellige avond te hebben, maar ook om de laatste details rond de dood van Michel te bespreken. Van iemand die helemaal Web 2.0 was moet je ook bekijken wat er moeten gebeuren met zijn Hyves, zijn Facebook, zijn LinkedIn, en de server die hij bij ColoClue had hangen – dingen die je 10 jaar geleden niet had. En dan is het de bedoeling dat we dit hoofdstuk definitief afsluiten en verder gaan met ons leven. En dat blijft wat raar in mijn hoofd.
Het probleem bij mij is ook een beetje dat ik de volgende nummers nu nooit meer kan horen zonder aan Michel te denken:
en:
I wanna hold you high and steal your pain
‘Cause I’m broken when I’m lonesome
And I don’t feel right when you’re gone away
You’ve gone away, you don’t feel me, here anymore
Het eerste wat ik zag toen we aankwamen bij het huis van mijn ouders ergens in de heuvels van Bangsare (vlakbij Sattahip): deze twee dames, al springend tegen het hekwerk. Waar we het in Nederland jaren zonder huisdieren hebben gesteld (nou ja, kippen in de achtertuin en een fretje aan de lijn), hebben mijn ouders dus nu twee honden. Zoals veel Thaise mensen, trouwens (al loslopend langs de snelweg zelfs, best gevaarlijk).
Na aan de linkerkant van de auto van mijn ouders ingestapt te zijn (en goddank zit daar airco in), me even afvragend waar in hemelsnaam het stuur zich bevond en waarom de spiegels zo raar stonden wist ik me weer te herinneren dan men in Thailand links rijdt. Nou ja, links, of links in de berm, of ergens in het midden als je in aan het halen bent. Zolang je geen scooter, voetganger, hond, of zo’n koe die altijd in de middenberm staat te grazen raakt ben je redelijk veilig.
Hoewel het regenseizoen was in Thailand, was het voornamelijk zonnig en boven de 30 graden. Als Nederlands-Thais mengproduct besefte ik me al snel dat ik niet ben gebouwd voor dat benauwde weer. Het gekke is, mijn moeder (een Thaise) ook niet, terwijl mijn vader (op en top Nederlander) enorm geniet van het weer daar.
Een korte opsomming van waar ik allemaal ben geweest: natuurlijk Sattahip, Rayong en Pattaya (lekker in de buurt van het huis van mijn ouders), Bangkok (inclusief het shopping walhalla waar er twee gitaarzaken tegenover twee fotografiezaken zitten), Nakhon Ratchasima (met een winkelstraat die grotendeels dicht gaat om 18.00u ‘s avonds), het boerengat in-the-middle-of-nowhere waar mijn oma en tante wonen, en That Phanom (langs de rivier Mekong en dus de grens met Laos, waar kennissen van mijn ouders een zwembad en wat bungalowhuisjes hebben).
Maar heb ik er ook echt wat uitgespookt? Nou ja, natuurlijk wel wat toeristische attracties bezocht, zoals de Pattaya Floating Market en de Nong Nooch Garden (zie ook mijn Thailand fotogallerij), maar verder was het vooral drie weken lang bijkomen, liggen puffen in de hitte en vooral mijn hoofd weer leegmaken na wat ingrijpende gebeurtenissen (waarvan het overlijden van Michel natuurlijk het dieptepunt was).
Nu ben ik weer 2 weken terug in een aardig koud wordend Nederland, met mijn vader op sleeptouw. Hij heeft de auto verkocht, nu het huis nog. Iemand interesse in een vrijstaand huis in Lelystad? Nee? Nou ja, kon het proberen toch…