Het was weer zover: de jaarlijkse ColoClue barbecue. Enige foto’s van dit spetterende evenement vindt u hier.

En zo ziet de woonkamer er dus uit een half jaar nadat ik de sleutels heb gekregen. Slaapkamer is nu ook naar wens, alleen in de werkkamer moeten nog wat laatste puntjes netjes gemaakt worden.

Ik weet het: doodse stilte hier, maar dat heeft alles te maken natuurlijk met mijn verhuizing naar Hilversum.

Het lijkt er sterk op dat ik op 12 februari a.s. de sleutels van mijn nieuwe appartement in Hilversum in ontvangst mag nemen. Had er ondertussen iemand interesse in een miniscule studio in 020 Noord?

Ik heb zomaar het idee dat mijn neefje later hoge telefoonrekeningen gaat krijgen…

Testje van de nieuwe embedfunctionaliteit in WordPress 2.9.

Wij (Nick, Menno en ik – “de Drie Musketiers”, zoals Michel’s vader ons noemde tijdens de crematie) gaan dan naar Michel’s zusje toe, vooral om een gezellige avond te hebben, maar ook om de laatste details rond de dood van Michel te bespreken. Van iemand die helemaal Web 2.0 was moet je ook bekijken wat er moeten gebeuren met zijn Hyves, zijn Facebook, zijn LinkedIn, en de server die hij bij ColoClue had hangen – dingen die je 10 jaar geleden niet had. En dan is het de bedoeling dat we dit hoofdstuk definitief afsluiten en verder gaan met ons leven. En dat blijft wat raar in mijn hoofd.

Het probleem bij mij is ook een beetje dat ik de volgende nummers nu nooit meer kan horen zonder aan Michel te denken:

en:

I wanna hold you high and steal your pain
‘Cause I’m broken when I’m lonesome
And I don’t feel right when you’re gone away
You’ve gone away, you don’t feel me, here anymore

Het eerste wat ik zag toen we aankwamen bij het huis van mijn ouders ergens in de heuvels van Bangsare (vlakbij Sattahip): deze twee dames, al springend tegen het hekwerk. Waar we het in Nederland jaren zonder huisdieren hebben gesteld (nou ja, kippen in de achtertuin en een fretje aan de lijn), hebben mijn ouders dus nu twee honden. Zoals veel Thaise mensen, trouwens (al loslopend langs de snelweg zelfs, best gevaarlijk).

Na aan de linkerkant van de auto van mijn ouders ingestapt te zijn (en goddank zit daar airco in), me even afvragend waar in hemelsnaam het stuur zich bevond en waarom de spiegels zo raar stonden wist ik me weer te herinneren dan men in Thailand links rijdt. Nou ja, links, of links in de berm, of ergens in het midden als je in aan het halen bent. Zolang je geen scooter, voetganger, hond, of zo’n koe die altijd in de middenberm staat te grazen raakt ben je redelijk veilig.

Hoewel het regenseizoen was in Thailand, was het voornamelijk zonnig en boven de 30 graden. Als Nederlands-Thais mengproduct besefte ik me al snel dat ik niet ben gebouwd voor dat benauwde weer. Het gekke is, mijn moeder (een Thaise) ook niet, terwijl mijn vader (op en top Nederlander) enorm geniet van het weer daar.

Een korte opsomming van waar ik allemaal ben geweest: natuurlijk Sattahip, Rayong en Pattaya (lekker in de buurt van het huis van mijn ouders), Bangkok (inclusief het shopping walhalla waar er twee gitaarzaken tegenover twee fotografiezaken zitten), Nakhon Ratchasima (met een winkelstraat die grotendeels dicht gaat om 18.00u ‘s avonds), het boerengat in-the-middle-of-nowhere waar mijn oma en tante wonen, en That Phanom (langs de rivier Mekong en dus de grens met Laos, waar kennissen van mijn ouders een zwembad en wat bungalowhuisjes hebben).

Maar heb ik er ook echt wat uitgespookt? Nou ja, natuurlijk wel wat toeristische attracties bezocht, zoals de Pattaya Floating Market en de Nong Nooch Garden (zie ook mijn Thailand fotogallerij), maar verder was het vooral drie weken lang bijkomen, liggen puffen in de hitte en vooral mijn hoofd weer leegmaken na wat ingrijpende gebeurtenissen (waarvan het overlijden van Michel natuurlijk het dieptepunt was).

Nu ben ik weer 2 weken terug in een aardig koud wordend Nederland, met mijn vader op sleeptouw. Hij heeft de auto verkocht, nu het huis nog. Iemand interesse in een vrijstaand huis in Lelystad? Nee? Nou ja, kon het proberen toch…

Drie weken naar Thailand geweest, en natuurlijk ook even mijn oma bezocht. Volledige Thailand fotoset hier.

Michel, 1979 – 2009

Michel J. van den Broek (31-07-1979 – 17-08-2009) was Junior Producer bij Radio Veronica en Sky Radio in Naarden en mede-oprichter van de website Onzin.Com. Velen kenden hem ook door zijn werk bij o.a. Amstelveen Lokaal, You FM, BNR NieuwsRadio en Rosa FM (radio), ColoClue (website en marketing), Demon Internet en XO / XB (Support).

Michel leerde ik (Demon klant en later Demon medewerker) kennen via het Demon chatkanaal. Al snel bleek een van de datacenters van XB vlakbij mijn Genuity kantoor in Schiphol-Rijk te zitten en kwam ik hem daar voor het eerst tegen.

Met Michel deelde ik een passie voor radio en muziek in het algemeen, vormgeving en productie in het bijzonder en Veronica in het heel erg bijzonder. We hebben uren besteed aan het afregelen van het geluid van een webradiostation, onder het genot van de Extended Version van The Promise You Made van Cock Robin en de live versie van Because The Night van 10,000 Maniacs.

Omdat Michel ook begenadigd websiteknutselaar was zat ik met hem in het ‘Spiders’ Team van Netwerkvereniging ColoClue. Ook daar hebben we vele uren besteed, maar dan met het inelkaar zetten van een geheel nieuwe website met vernieuwde vormgeving.

Minder dan 3 weken na zijn 30e verjaardag hebben we afscheid van hem moeten nemen. Vaarwel Michel.

De foto is door mij gemaakt tijdens wat nu blijkt Michel’s allerlaatste Beat Radio Live uitzending in Zaandam, op 1 januari 2009.

Condoleanceregister is nu open. Lees ook verder bij Arjan, Daphne en Naomi. Tevens een artikel op het Radio Veronica Fanlog en bij You FM. Eline La Croix over Michel.

Ook dit jaar was er weer de ColoClue barbecue. Volledige fotoset hier.

Al die vooroordelen ook altijd – dat er in New York City altijd stoom uit de grond komt, dat er altijd aan de weg wordt gewerkt, of dat de Yellow Cabs je hard voorbij komen scheuren. Er is niks van waar.

Nee, een straatartiest die op het punt staat te jongleren met een appel, een mes en een fakkel.

“You know what Fakkel means in English, right?”

Het begint bijna een gewoonte te worden: het volk van de ICT-Vloer trekt gezamenlijk richting Gooiland om in Japans Restaurant Ai Uchi afscheid te nemen van wat collega’s.

Ook onze Account Manager moest even een praatje houden voor de NPO ICT Promotiefilm. Zo vaak verschijnt hij niet voor de camera.

Alhoewel, wie staat er hier nou in de deuropening?

Foto bij SpitsNieuws
Filmpje bij NOS Headlines

Filmopnames voor een promotiefilm over NPO ICT (en stiekem ook als studieproject van een collega die op het SAE zit). Ook Monsieur Pepping moest eraan geloven.

Enkele weken geleden stond er nog een interview met de heren Rembo en Rembo in de nl20, en ik heb me vroeger toch kostelijk vermaakt met het kijken naar hun VPRO programma.

Maar daar gaat het hier helemaal niet om. Bovenstaande foto, behorende bij een artikel in de NRC Next, is namelijk gemaakt door Peter de Krom. Alhoewel ik (zowel uit heden als verleden) wel meer fotografen, filmmakers, publicisten e.d. ken, is het altijd leuk om te zien dat het werk van bekenden ook echt gepubliceerd wordt.

Zie hier het NRC artikel. En hier voor Peter de Krom Fotografie.

… dan ga ik hier zeker even langs! (Alhoewel, misschien is het handiger dat ze dan open zijn…)

… alleen voor dat Mars! gedoe is een antwoord en een verklaring. Klik hier.

Ondertussen heb ik palstra.com wel in een nieuw jasje gegoten, wat mijn verschillende interesses (zoals fotografie en muziek) en mijn Web 2.0-heid (Twitter, Flickr, etc.) wat overzichtelijker in beeld brengt.

Ververs gerust de pagina, want als het goed is verandert de foto die je bovenaan ziet staan regelmatig, met daarin o.a. foto’s van het neefje, stadsbeelden van Rotterdam, microfoons, gitaren en random shots van katten van vrienden.

(Mensen die dit op Hyves of een andere site lezen en geen idee hebben waar ik het over heb, ja, dan moet je dus even op palstra.com kijken.)

En mocht u Tears For Fears en/of persiflages niet zo waarderen, dan zijn er nog altijd covers:

(Ja, dat klopt, dat is Disturbed onder de clip van Tears for Fears geplakt. Zowel Tears For Fears als Disturbed liefhebbers mogen zich melden bij de redactie.)

Haastig ontkennend dat ik fotograaf ben (dan had ik wel zoals Peter op de HKU, of zoals Anne op de KA gezeten) sta ik even later toch op camera een interview te geven aan drie studenten van de MediaAcademie (gelukkig maar, anders zou het nog uitgezonden worden ook) over mijn verschillende uit de hand gelopen hobby’s. Ik beantwoord hun vragen en probeer zo spontaan mogelijk al fotograferend door het park te lopen. Me afvragend hoe ze ooit met mijn antwoorden denken studiepunten te gaan behalen word ik hartelijk bedankt en sta ik even later weer alleen op de NOS/NPO parkeerplaats.

En dit alles terwijl ik eigenlijk alleen maar even wat foto’s wilde maken voor eventueel gebruik op de website. Misschien moet ik maar eens een wat compactere hobby gaan zoeken die ik in mijn binnenzak kan proppen. Met mijn electrische gitaar, mijn 24″ iMac en mijn Canon dSLR camera lukt dat in ieder geval duidelijk niet.

En dan nu terug van weg geweest: de Palstra in het Wild Quiz. Herken Karlijn, het zusje van Tim van den Hoff in onderstaand fragment:

Om gelijk een veelgestelde vraag van de afgelopen dagen te beantwoorden: nee, mijn werkplek is niet afgebrand. Het alarm van afgelopen vrijdag was waarschijnlijk een hoopje smeulend bouwafval op een leegstaande verdieping van het Videocentrum (het gebouw waar mijn collega’s van o.a. NOS Nieuws en NOS Sport zitten) en het enige effect was dat er een vreemd geurtje in het gebouw hing en dat het Jeugdjournaal wat later begon. En dit alles gebeurt zoals altijd weer op mijn vrije vrijdag (wie riep daar ‘ambtenaar’?!)

Overigens tik ik dit vanaf mijn MacBook - ik heb het sterke vermoeden dat de harde schijf in mijn 24″ iMac het heeft begeven. Tijd om die even langs de MacHouse te brengen dus. Erg fijn dat ik backups heb op mijn Time Capsule…

Woensdag hingen de Richards hier nog aan de steiger van de gevelreinigers, donderdag parkeert Giovanca de Mondeo van Jurgen van den Berg tegen de auto van onze Voorzitter (en mist op een haar na de auto van collega Jeroen). Altijd fijn, 3FM om de hoek

Aangezien het vandaag toch in de StaatsCourant en op Rechtspraak.nl staat, ook even hier:

Naam: Riemer Siebren Palstra
Geboren: 07-01-1981
Woonadres: [ ... ] 42 3223 [..] Hellevoetsluis
Handelend onder de naam: (voorheen) PALSTRA.COM B.V. I.O.
KvK-nummer: 24312594
Gevestigd te: Bergweg 37d 3037 EA Rotterdam

24-09-2008 rot.01.123.F.1318.1.08 einde faillissement door goedkeuring akkoord op 22 september 2008
24-07-2008 rot.01.123.F.1310.1.08 verificatievergadering en akkoordbehandeling op 12 september 2008 om 10:00 - Locatie: Wilhelminaplein 100-125 Rotterdam

Als ik in het kantoor rondkijk valt me op dat het bijna helemaal is ingericht zoals ik zou willen. Niet al te minimalistisch of simplistisch (Geoffrey en ik hebben ons lidmaatschap van het Simplistisch Verbond namelijk al jaren geleden opgezegd), maar wel strak, netjes en voornamelijk in zwart en aluminium (zelfs Senseo apparaat en waterkoker). Zelf had ik de Dells die op de bureau’s stonden liever vervangen door aluminium iMacs met bijbehorend plat toetsenbord, maar goed, dat ben ik.

Dit is echter niet mijn kantoor, en ook niet mijn huis, maar het kantoor van Geoffrey’s bedrijf thinksharp (think#), waar ik even op de koffie ben. Hoewel de smaken van Geoffrey en ik vaak mijlenver uiteen liggen (auto’s, games, vrouwen), zit het qua kantoorinrichting dus wel snor. We bespreken zijn nieuwe huis, het nieuwe huis van Jorn, het nieuwe huis van Lennart, het ondernemerschap, de omroepwereld en de nodige koetjes en kalfjes (koetje hier, koetje daar).

Want waarom was ik eigenlijk in Rotterdam? Om de sporen die het ondernemerschap in mijn leven had achtergelaten voor eens en voor altijd uit te wissen. Om 10.00u ’s ochtends werd ik verwacht bij het Gerechtsgebouw aan het Wilhelminaplein (en dat zijn er meerdere, dus ook dat was even zoeken, gelukkig was ik ruim op tijd) en na een zitting die hoogstens tien minuten heeft geduurd kon ik voor eens en altijd het Gerechtsgebouw en de Belastingdienst in Rotterdam gedag zwaaien (alleen zitten er aan de Veemstraat dus ambtenaren op de begane grond aan de straatzijde en zal dat vast een vreemde aanblik hebben gegeven).

Als ik even later in de Donner sta pak ik er uit nieuwsgierigheid toch even wat boeken Handelsrecht bij, al was het maar om te kijken hoeveel faillissementen verhoudingsgewijs tot een homologatie van het akkoord komen. Dat zijn er niet al te veel. Ik krijg een binnenpretje als ik me bedenk dat we tien jaar geleden al deze boeken links hebben laten liggen en ons gelijk op de Donner Informatica hoek hebben gestort (wat technisch gezien niet helemaal juist is, want toen stonden de Informatica boeken namelijk nog linksachter in plaats van rechtsachter, men heeft dus gesmokkeld).

Nu is het dus tijd voor plannen maken en op zoek gaan. De juiste baan heb ik al, middenin de wereld van de Nederlandse Radio, Televisie en Internet, dus het komt nu aan op het zoeken van de juiste woonplaats en het juiste huis. Blijf ik in de buurt van Amsterdam? Noord? Purmerend? Hoofddorp? Ga ik de A1 volgen en in Naarden, Bussum, Hilversum, Soest en Amersfoort kijken, of ga ik naar Verweggistan (lees: Almere)? Een terugkeer naar Rotterdam lijkt me sowieso onpraktisch, dus dat heb ik uit mijn hoofd gezet. Oh, en ik moet nog iets zoeken. Want in de Albert Heijn hier op het Buikslotermeerplein kom ik echt iedereen tegen (oud-collega’s Martijn, Art, Jacco en zijn vriendin Esther, vriend Nick, Wouter Bos, Karin Bloemen, collega Dylan), maar haar blijkbaar niet.

PS: mocht ik voor de derde keer (1e keer LX, 2e keer RP) worden gematcht aan die ene klasgenote, dan geef ik het op. Ik verzin wel iets anders dan. Stomme datingsites met hun zogenaamde matchingintelligentie.

U snapt het al, een fansite over de Amerikaanse rockband Toto, waar ik sinds ongeveer 1993 al aandachtig naar luister en later ook trouw concerten van ben gaan bezoeken. (Later zijn hier legio andere Rock, Pop, Alternatief, Hardrock, Gothic, Metal, Classic Rock en weet ik veel wat interesses bijgekomen, maar Toto was de eerste).

We kregen CD’s toegestuurd van o.a. het Mecca project van Fergie Frederiksen, om alvast te recenseren voor de website, en allerlei mensen stuurden mij foto’s toe om in te scannen en eventueel op de website te gebruiken (en dan bedoel ik niet alleen twee portretfoto’s van iemand uit Enschede, maar ook gewoon iemand uit Texas die mij even een heel fotoalbum toestuurt).

Naast de website was ik ook nog druk met Toto bezig op de toen nog actieve Mailinglist. Daar kwam ik ook met vele Nederlandse fans in contact, die mij o.a. konden voorzien van een uitgebreide MP3 collectie, mijn mond deden openvallen met een enorme collectie foto’s en video’s verzameld over de jaren of mij een backstage pas in de handen konden drukken zodat ik opeens in Ahoy’ naar de achterkant van het podium werd getrokken. Mensen waarmee ik jaren later nog wel eens mail of krabbel. (Zo is een oude Totofiel tegenwoordig auteur van een handige tool genaamd Hitman Pro. Nu draai ik alleen geen Windows, maar Linux en Mac OS X, maar het gaat om het idee).

Fast forward naar 2007. Ik ben net klaar met mijn sollicitatiegesprek bij de Publieke Omroep (en sorry, ik had toen mijn [x] Ongeschikt t-shirt nog niet, anders had ik hem wel even aangetrokken) en hoor iemand met een hoge piepstem ‘Rriieeeemeeer’ roepen. Uit een hoekje van de Peperbus komt mede-Totofiel Willemijn tevoorschijn, die dan al bij NPO ICT blijkt te werken. De Toto website heb ik al jaren niet meer, de mensen die ik erdoor heb leren kennen kom ik nog bijna dagelijks tegen.

Het huwelijk van Tim en Anne dus. Ik kan het niet anders zeggen, een prachtige en indrukwekkende ceremonie, met als enige smet een ambtenaar van de Burgerlijke Stand die toch enigszins afweek van het gewenste scenario (ik zal er niet teveel over uitwijden, maar het was iets over lente, zomer, etc. In het kort kwam het erop neer dat als je net getrouwd bent het heel erg leuk is, en alles daarna alleen maar achteruit kan gaan. En bedankt!) Verder veel emotionele speeches, lekker eten, een mooi moment met het oplaten van de DreamFlyer lampions en een knallende afsluiting met een heuse vuurwerkshow (en het was nog lang onrustig in Rijsbergen). Wat plaatjes.

Een huwelijksfeest levert bijna altijd een weerzien met oude bekenden op. Aangezien Tim en ik op dezelfde school hebben gezeten en hetzelfde bedrijf hebben gehad ontkom je daar hier zeker niet aan. Tanne heeft nog steeds dezelfde streken (constatErik), Lennart is nog steeds Lennart (we hebben het nog steeds over dezelfde vlekken) en Arno en ik zijn het na lang beraad met elkaar eens dat we op lange vrouwen vallen (dat Jolanda, Arno’s vrouw, en 1,75m naast ons stond, hielp denk ik mee). Later op de avond komt zelfs oud-ThinkQuest’er Zane nog uit Stuttgart aanrijden, en staat truelogiX-collega Marina met haar dochter ook opeens voor mijn neus.

Het door mij zo onschuldig geachte Zundert valt gelijk van zijn voetstuk, als ik vanaf de Belgische grens het dorp binnenrijd en daar gelijk twee borden zie staan voor een seksclub. ’s Avonds rijd ik weer via Belgie terug en tank bij het Shell station op Hazeldonk-Oost. Nadat ik mij langs een Franse vrachtwagen wurm, krijg ik van de kassamedewerker een Efteling folder en 14 Eftelingzegels in mijn handen gedrukt.

“Pomp 13? Ah, de gelukspomp. Nou, het treft meneer, u krijgt extra Eftelingzegels!”

Lachend kijkt Pardoes de Tovernar me aan vanaf de paarse folder. Dit moet gewoon een slechte grap zijn.

“Wist je dat Siebren en Leonie gaan trouwen?”

Ik voel me aangesproken want mijn tweede naam is Siebren. Ik ken echter geen Leonie, dus ik kijk Jeff een beetje schaapachtig aan (daar ben ik goed in). Jeff is op zijn beurt ook goed in schaapachtig kijken en kijkt mij dus ook wat lamlendig aan - zijn kamer had op dat moment net zo goed een weiland kunnen zijn. Snel realiseer ik me echter dat het om oud-klasgenoot en vriend Wiegel gaat. Hij is van het groepje mensen waar ik op de Middelbare School wel vaak mee om ging de eerste.

Dat was vorig jaar. Dit jaar is het de beurt aan de volgende: oud-klasgenoot, ex-zakenpartner, vriend en tegenwoordig mede-Mediapark bewoner Tim. Aanstaande vrijdag togen we ’s middags (gelukkig, lekker uitslapen) richting Zundert en Rijsbergen om de trouwerij van deze grote blonde knuffelbeer met zijn Anne bij te mogen wonen. Ik wens ze alvast vanaf deze plek heel veel geluk toe, mocht er vrijdag teveel drank in gaan (nee, ik ben geen alco).

2 weken later zijn Edwin en Linda aan de beurt, vorige maand waren Marco en Monique ze al voorgegaan. Het is blijkbaar besmettelijk. Heeft er iemand pillen bij zich?

(Ik kan het toch niet laten. Hier toch maar een linkje naar het briljante filmpje van Tim en Anne).

Nu ben ik zelf officieel gezien geen Systeembeheerder meer (ik noem mijzelf altijd Professioneel Prutser, maar op mijn contract met de NOS/NPO staat Technisch Applicatiebeheerder), maar omdat ik mezelf jarenlang wel die titel heb mogen geven mocht ik toch een stuk hebben.

Mocht u op uw werk ook prutsers zoals wij rond hebben lopen, zorg vandaag dan extra goed voor ons:
http://www.sysadminday.com/

We hebben de auto’s in Cambridge geparkeerd en zijn met de T naar het centrum van Boston doorgereisd. Pas nadat we die reis maken beseffen we ons wat voor interessante omgeving dit eigenlijk is. Harvard University, het Massachusetts Institute of Technology (MiT dus), kantoren van IT grootheden als EMC en Sun, maar ook dat van onze eigen werkgever Genuity, het voormalige BBN. Wat er allemaal in dat laboratorium aan 10 Moulton Street in Cambridge is ontwikkeld, heeft toch een belangrijke rol gespeeld in de doorontwikkeling van E-mail, ARPANet en Internet. En verder hebben ze er een lekkere pastasalade en Lemon Merengue Pie, ook belangrijk!

“Staaaoojjt duuh kaaaoojjj!”

Als we verzamelen in een restaurantje even verderop in Boston, imiteren we allemaal systeembeheerder Jamie, een van de mensen die ons vandaag heeft rondgeleid in de laboratoria en datacenters in Cambridge. Hij legt ons uit hoe het typische Bostonian Accent samengevat kon worden in dat korte zinnetje (”Start the car.”). Logistiek medewerker Jay is met ons mee, en laat ons horen dat hij ook al jaren in Boston woont.

We gaan het tweede weekend van onze tijd in de Verenigde Staten in, en we hebben al wat plannen gemaakt. In ieder geval naar Gloucester, het havenstadje waar delen van de film ‘The Perfect Storm’ waren opgenomen, en naar Cape Cod. Dat is wel een hele rit, maar zelfs als we dat niet halen hebben we in ieder geval een mooi stuk kust meegepakt, misschien zelfs met uitzicht op Nantucket. Omdat we allemaal wat extra gereedschap nodig hebben maken we ook nog een tussenstop bij de Home Depot, en kopen allemaal een klein oranje schroevendraaiersetje van Black & Decker.

We sluiten de avond af in een cafe ergens op een hoekje in Cambridge. Ik ben nog net geen 21, maar zie er ouder uit, dus aangezien er nergens om identificatie wordt gevraagd kan ik gewoon vrolijk meedrinken. Aangezien dat erg bevalt, sluiten we de opvolgende avond af op het terras bij ons hotel in Burlington, dat op een heuveltje ligt en een mooi uitzicht heeft op het stadje. De sterke drank houden we netjes in de papieren bruine zak verborgen, zoals dat hier hoort.

Een heuveltje verderop herbergt de locale bioscoop van Burlington. Na wat lange ritten en wat rondgehang hebben we geen puf meer om echt iets actiefs te doen, dus besluiten we maar een filmpje te gaan pakken. Bij gebrek aan beter wordt het “Pearl Harbor”. Zoals het een rechtgeaarde Amerikaan betaamt gaan we met de auto, en ik rijd stiekem ook een stuk. “Start the car!” Aangezien ik verder niet voetgangers schep of de auto vol in het Victoria Station restaurant onderaan de heuvel parkeer, besluit ik dat het wel goed ging.

Tot nu toe beviel Amerika me dus uitstekend. Alleen dat Pearl Harbor, da’s wel jammer… (vrij naar “I miss you more then Michael Bay missed the mark when he made Pearl Harbor”)

Ik verzucht dat we heus wel even bij een EasyInternet cafe langs kunnen zodat zij haar Utopia Online kan checken (waarom had ik ook alweer met een gamer girl?) maar nu even niet. Even later hoor ik een plof en is mevrouw met een Harry Potter boek diagonaal op het bed neergestreken. Als er 1,78m aan vrouwmens diagonaal op een hotelbed ligt, dan is het lastig om er zelf met je 1,84m nog bij te passen.

Dat hoeft ook even niet. Daphne veegt wat kattenharen van het boek af en nu ligt mijn helft van het bed vol met miniscule stukjes Gizmo. Of is het Eppo? Of allebei? Fijn. Bedankt. Ik ga wel even in een stoel zitten. Als ik behoefte had aan het haar van een Siamees dan trok ik het wel uit mijn eigen hoofd.

Londen dus. Mijn eerste keer Londen was een uiterst impulsieve actie betreffende het bezoeken van een geemigreerde klasgenote (Maaike - ik had nou eenmaal beloofd dat we langs zouden komen om te kijken hoe het haar daar verging, wist ik veel dat ik uiteindelijk dan in m’n eentje zou gaan). Dat waren dus mijn eerste 10 dagen Londen, inclusief Egg-Mayo sandwiches eten op Trafalgar Square.

Toen ik van mijn Schotse bazen van THUS plc (waar ik werkte aan de producten die we verkochten onder het Demon merk) een stapel reischeques cadeau kreeg, blijkbaar omdat ik goed werk verrichte, wist ik dus wel waar ik (samen met dat donkerharige schepsel dat met lichte hoofdpijn toch maar haar bril opzet omdat ze bijna scheel de verrichtingen van Voldemort ligt te lezen) naartoe wilde.

Londen staat weer bovenaan het lijstje van plaatsen waar ik naartoe wil gaan nu ik weer tijd en geld heb voor dat soort reizen, samen met New York. Daarnaast moet ik vanaf binnenkort ook een stuk vaker naar Thailand, al was het maar omdat mijn ouders er de grootste tijd van het jaar gaan wonen, maar ook omdat ik er gewoon al veel te lang niet meer geweest ben.

Oh, en die Daphne is dus D.L. Kuipers, mijn ex. Waar ik niet meer kwaad op ben.

Zo ook afgelopen vrijdag. Rond 15.00u begon er op het grasveldje naast ons kantoor (daar waar het grote NPO logo staat opgesteld) een fijne opbouwoperatie met tent, tafels, een mobiele studio, maar vooral, een stel gasbarbecue’s! De collega’s van 3FM hadden voor het programma Ekstra Weekend een barbecue georganiseerd, om dit evenement nog even fijn door Piet Paulusma en kok te laten beoordelen. En zodoende:

(Geupload naar YouTube door Michiel Veenstra)

(Spellingscorrectie door Carla Veenstra en stiekem misschien een beetje door Johan Mulder)

“Wow!”

Roger en ik kijken een beetje overdonderd naar de grote rode Amerikaanse huurauto die voor ons is geregeld. We staan bij Boston Logan airport, en hebben hier in de buurt zo’n 2 weken cursussen gevolgd in Burlington, Woburn en Cambridge, en ondertussen heel wat van de omgeving gezien. Sebastiaan en Coen zijn richting zonnigere oorden vertrokken, Regnier en Jolanda zijn weer op weg naar Nederland, en Roger en ik moeten nu naar Carteret, New Jersey. Een tiental kilometer van New York af, onder de rook van Newark.

Er waren eigenlijk al allerlei vluchten ons geboekt, maar Roger en ik hadden het plan opgevat om de trip Boston - New Jersey fijn met de auto te maken. Dat scheelt een hoop frustraties op de luchthaven, en Roger heeft het eigenlijk niet heel erg op vliegen. Let wel, dit was in juni 2001, dus nog enkele maanden voordat 11 september plaatsvond. Dat het KLM toestel dat ons weer naar Amsterdam bracht inderdaad vanaf Newark was vertrokken, maakt het alleen maar toevalliger.

Carteret blijkt een saai, grijs en lelijk industriestadje te zijn, met wat huizen, heel veel olietanks en natuurlijk een McDonalds. We verblijven de komende tijd in het Holiday Inn, wat we al snel ‘Trucker’s Inn’ dopen, want de parkeerplaats staat echt vol met vrachtwagens. De enige andere ‘normale’ auto die er staat, blijkt van de manager van onze vestiging in Carteret te zijn, Glenn. Hij is hier net als interim naartoe gehaald, en verblijft ook in dit hotel.

Na veel onderhandelen met Roger (ik had toen mijn rijbewijs nog niet) komen we overeen toch een dagje naar New York te gaan. Wie weet hoe lang we hier niet meer in de buurt zouden komen, en daar is Roger het eigenlijk wel mee eens, alhoewel ik enige vertwijfeling in zijn blik zie als we New York binnenrijden en hij direct allerlei gele taxi’s moet ontwijken die levensgevaarlijke capriolen uithalen. We vinden uiteindelijk een parkeergarage waar we het rode Amerikaanse gevaarte stallen, en beginnen aan onze wandeling door de stad die nooit slaapt.

Dit is het dus. Times Square, 42nd Street, Broadway, Fifth Avenue. Hoe nuchter ik ook ben, een enorm gevoel van blijdschap en spanning maakt zich van mij meester, terwijl ik daar midden in Manhattan sta. Ik klik wat met mijn fototoestel en Roger maakt een opmerking over de dikke mensen die er hier op straat rondlopen. Ons dieet van de afgelopen weken bestond uit McDonalds, Dunkin’ Donuts, Subway’s, Finagle a Bagel en trips naar de Mexicaan waar we veel te grote borden Chicken Nacho’s als lunch kregen voorgeschoteld. Met extra Sour Cream, natuurlijk.

We lopen verder en zien de MTV Studio’s met uitzicht op Times Square, het Ed Sullivan Theatre waar elke avond The Late Show with David Letterman wordt opgenomen, en komen ook allerlei andere gebouwen van NBC en CBS tegen. We slaan wat souvenirs in en kijken op de klok. We hebben toch al meer uren hier in de stad doorgebracht dan we dachten, en keren terug richting ons hotel.

Naar New York toe rijden is best makkelijk vanuit New Jersey, maar New York uitrijden en denken dat je makkelijk wel een willekeurige straat en/of brug kan pakken en rustig je weg terug kunt vinden, dat is een redelijke vergissing. Hoe we het voorelkaar krijgen weet ik niet, maar we rijden opeens langs JFK Airport, vragen de weg bij een tankstation in Queens, herinneren ons dat we over de George Washington Bridge waren gekomen (dwars door Fort Lee, waar we het CNBC gebouw hadden gezien), moeten op zoek naar de Tappan Zee Bridge of de Holland Tunnel en rijden uiteindelijk over de Verrazano Bridge. Daarna rijden me nog een hele tijd door onbekend terrein op zoek naar de New Jersey Turnpike, want dat is de enige weg in New Jersey die we nog een beetje zouden herkennen.

Roger en ik klagen tegen elkaar dat het wel erg idioot is dat nou die ene afslag naar Tappan Zee Bridge (laten we het even afslag 16 noemen) nergens te vinden was en dat we alleen konden kiezen tussen 15 en 17. We betalen weer tol om de Turnpike op te mogen en keren een stuk later dan verwacht terug in ons hotel. Zo hebben we tenminste toch nog een heel stuk New York en New Jersey gezien. Als we met onze koffers op Newark Airport staan vertel ik Roger dat ik ooit nog wel een keer terug wil naar New York, maar dan voor meerdere dagen. We zijn het er al snel over eens dat hij dan niet met mij meegaat. Leaving New York is never easy.

Lang gewacht (voorspelling was 4 juli), toch gekomen. Gisteravond (maandag 14 juli 2008) ben ik oom geworden van Niran Cornelis Winde (waarbij ik begrijp dat Niran Thais is voor eeuwigdurend; voor altijd). Moeder en kind maken het goed, ook de vader was bij kennis. Niran is uiteindelijk toch maar met een keizersnede ter wereld gekomen, met een gewicht van 3410 gram.

“Goedemiddag.”

Vrijdagmiddag. Ik ben stiekem een soort semi-ambtenaar en als omroepmedewerker bij de Nederlandse Omroep Stichting vallend onder schaal G, heb ik als full-timer een 36-urige werkweek. Zolang je dat gemiddelde niet overschrijdt, kun je zelf naar alle redelijkheid die uren een beetje indelen, en vandaag ben ik dus vrij.

Terwijl ik langs de J.H. van Heekweg loop op weg naar huis, terugkomend van een wandelingetje door de buurt (bij gebrek aan een hond laat ik mezelf maar uit - HIER Pedigree Palstra. Nee, af, AF! Hm, Martin Gaus imitaties komen niet goed over op een weblog…) word ik aangesproken door een oudere heer (die wonen hier in de buurt wel meer), die al afremmende zijn fiets vlak langs de stoeprand plaatst en met mij een gesprek begint.

Ik ben blijkbaar de hele week al in een goede bui, want ik laat hem vooral zijn gang gaan, terwijl ik wel even op mijn horloge kijk. (Het is kwart voor vier, even na vieren staan mijn ouders op de deurbel te rammen).

De man, opvallend gracieus zichzelf en zijn fiets balancerend, zijn linkerbeen als standbeen gebruikend, ontsteekt in een verhaal over ambachtsscholen, hoe ze nooit hadden moeten verdwijnen, hoe goed het is dat ze nu terugkomen, hoe hij zowel overdag als ’s avonds op school zat om laswerker te worden, hoe hij vroeger het ijs van de tramleidingen afhaalde en hoe de jeugd van tegenwoordig lijdt onder een ernstig gebrek aan discipline.

Verder vertelt hij dat hij zelf 70 is, en zijn vrouw 72. Het gaat wat minder met haar en hij moet nu wat meer voor haar zorgen. Dat ik bij de publieke omroep werk waardeert hij wel, hij kijkt trouw naar het NOS Journaal. Oh, en die grootverdieners bij ons moeten gewoon blijven verdienen wat ze toekomt, ze werken er tenslotte ook hard voor.

“Ik fiets wel een stukje met u mee,” besluit de spraakzame man, als ik aangeef dat ik toch echt nu richting huis moet. Als ik zie dat mijn aangepaste wandeltempo ervoor zorgt dat hij me continu inhaalt schakel ik over om mijn normale tempo. Dat sluit goed aan.

Voordat ik linksaf sla het Amerbos op, vertelt hij nog even hoe zijn vroegere woning gesloopt gaat worden, en dat hij nu een aanleunwoning bij het Korthagenhuis heeft betrokken. Als we elkaar een hand geven besluit hij met: “Bedankt voor het gesprek!”

Ik wens hem nog een prettig weekend. Alleen, volgens mij had ik hem eerder voor het gesprek moeten bedanken?

Maarten Lens (of Lens-Fitzgerald nu, na zijn huwelijk met Lori) ken ik al vaag sinds mijn tijd bij Genuity / Integra (waarbij Genuity voortkomt uit BBN, en Integra uit xxLINK, allebei internetgeschiedenis). Hij werkte aan de Integra kant (dat roze pand naast het politiebureau en de Scientology kerk aan de Nieuwezijds Voorburgwal in Amsterdam) en ik werkte aan de Genuity kant in Schiphol Rijk. Zijn broer Ronald kwam nog een tijdje bij ons werken aan de Genuity kant. De meeste restanten van Integra zijn al een paar jaar ondergebracht bij ProServe, het bedrijfje van o.a. de smoorverliefde Peter B.

Maarten heeft een tumor, precies tussen zijn longen. Hij is daar heel open over, en toont alle stappen van het proces op Web 2.0 wijze, op o.a. zijn weblog, zijn Flickr, Twitter, en houdt zelfs het bezoekersschema voor in het ziekenhuis bij met Google Documents. Misschien heb je een tijdje geleden oud RTL nieuwslezer Sander Simons de rontgenfoto van de tumor ter grootte van een golfbal in zijn long zien tonen - Maarten toont die foto’s ook, en meer.

Het is zeer interessant maar vooral meeslepend om dit proces online te kunnen volgen, en ondertussen kom je dan ook oude bekenden tegen. Ik kwam dit hele verhaal op het spoor door een Twitter berichtje van mijn oude Nedstat baas Michiel, en nadat ik Maarten begon te volgen, kwam ik terstond dus ook zijn broer Ronald tegen, maar bijvoorbeeld ook oude bekende (van o.a. Mediaplaza) Vincent Everts.

Lees zelf het verhaal van Maarten op Maarten’s Journey.

“Zie jij dat nou ook?”

De sticker. DE sticker. DE STICKER. Het kale raam van ons pand aan de Bergweg 37d was eindelijk weer voorzien van een logo. Al in de week nadat we het gebouw waren ingetrokken hadden we de letters van de verhuurder (de rode letters ESSAY van Essay Opleidingen) van het raam afgehaald, en sindsdien moest iedereen die langs kwam lopen of rijden zich afvragen wat er in hemelsnaam voor stel studenten achter laptops in dat pand zat. Nu was dat mysterie voorbij.

truelogiX. Het stond er echt. Je kon het vanaf de overkant van de Bergweg nog lezen. Een licht transparante witte achtergrond met zwarte omlijning. Daarbinnen de zwarte en blauwe letters van de naam, zoals altijd fout gespeld met een kleine letter T en een hoofdletter X.

Terwijl Karlijn driftig truelogiX mappen aan het vouwen is (tja, er moest toch ergens een stap in het proces ontbreken om die dingen zo goedkoop gedrukt te krijgen) staren Arno en Lennart naar het raam. Het “Zie jij dat nou ook?” dringt nu een beetje bij me door en ik ga bij ze staan.

Een scheurtje. In het raam. Van net boven waar de sticker begint tot ergens in het midden van de sticker. Stonden er net drie jongens achterin de voorkamer naast een lange kast waarin alleen een EHBO doos lag opgeslagen naar voren te staren, nu stonden ze alledrie voorin de kamer bijna met hun neus op het raam.

Als iemand op dat moment een foto had gemaakt zou dat het een en ander aan gegniffel en gegrijns opleveren. Drie jongens met hun hoofden bijna tegen een ruit aangedrukt, praktisch in hun eigen wasem en vetvlekken, met daarboven het woord ‘truelogiX’. Wij, als de drie wijzen uit Zuid-Holland, besluiten dat het raam niet ter plekke uit elkaar zal vallen, en gaan weer over tot de orde van de dag.

De scheur is in de loop van de tijd blijven groeien, maar niet tot dramatische proporties. Op het moment dat we van de Bergweg naar de Baan, en daarna naar de Elisabethlaan verhuisden was het raam nog heel, maar wel met scheur. We zouden het wel typisch hebben gevonden als met de ondergang van truelogiX ook dat raam uitelkaar zou zijn gesprongen, maar het mocht niet zo zijn.

Bergweg 37d werd o.a. La Belle Brocante, en is nu ‘t Winkeltje, maar elke keer dat ik er langsloop valt me geen scheur meer op. Heeft iemand toch uiteindelijk die ruit vervangen? Opvallend overigens dat bijna elke keer dat ik er langskom er weer een ander bedrijfje zit. Zou dat pand dan toch vervloekt zijn?

“Uw kantoor staat voor u klaar.”

We worden door de toegangspoorten gelaten en moeten vervolgens de roltrap op richting de 3e verdieping. Pas vanaf daar kan je eventueel met liften of trappen verder het kantoorgebouw in. We staan nu midden in “ons kantoor”, het hoogste gebouw van Nederland, natuurlijk midden in Rotterdam (waar anders?): de Delftse Poort.

Dankzij enkele fijne afspraken mogen we als het nodig is van kantoorruimte gebruikmaken in deze 151 meter hoge toren, waarvan je vanaf het Weena of het Stationsplein de top niet kunt zien zonder pijn te krijgen in je nek. De toren die je vanaf Delft, of met goed weer zelfs vanuit Den Haag al kunt aanschouwen. Want de Delftse Poort is hoog. Torenhoog.

Het kantoor dat we vandaag mogen gebruiken is niet zo hoog in het gebouw gesitueerd, ik kan vanaf de plek waar ik zit goed zien wie er allemaal het Holland Casino in en uit lopen. Tijd om dat in de gaten te houden heb ik echter niet, de dag zit vol met interviews en daar bovenop wordt Tim al de hele dag gevolgd door een ploeg van de VPRO. De catering heeft koffie, thee, water en fris voor ons klaargezet, en we maken er dankbaar gebruik van.

Als we onze spullen weer inpakken bespreken we de gebeurtenissen van de dag. Er zijn leuke beelden geschoten bij Helinium, en ook de hele bus- en metrorit naar Rotterdam is vastgelegd. Nu op naar ons kantoor aan de Bergweg om daar wat beelden te schieten van druk aan het werk zijnde collega’s, wat interviews te geven en tussendoor ook even een personeelsvergadering te houden. Dan op de foto, want er moet ook een plaatje bij het stuk dat door Frederique over ons wordt geschreven voor NRC Handelsblad.

Enkele jaren later publiceert NRC weer een artikel - over mislukte internetondernemingen. De VPRO komt met een documentaire over internetondernemers waarmee het niet altijd even goed mee is gegaan. Boris Veldhuijzen van Zanten zit erin, en ook Tim. In een cafe, op de begane grond. Over schulden. Torenhoog.

“Hou oud zijn jullie? 23? 24?”

We nemen allebei plaats voor het bureau van Tabitha, bij de bank waar we een lening af willen gaan sluiten. We antwoorden dat we beide 18 zijn, laten haar even bekomen van de verbazing, en als ze zelf heeft plaatsgenomen op haar stoel vervolgt ze het gesprek.

We hadden het allemaal uitgebreid doorgerekend. In ieder geval wilden we, als we professioneel aan de slag gingen met webdesign en grafisch ontwerp, alle software legaal in ons bezit hebben. Dat vereiste wat gewroet door allerlei verschillende licenties, uitdenken van upgrade constructies en leveranciers afbellen voor prijzen, maar dat wat we nu op papier hadden, was wat we echt nodig hadden. Daar waren we zeker van.

Omdat we veel dingen in eigen handen wilden houden hadden we ook al plannen gemaakt voor 1 of 2 servers, die we op gingen hangen bij een provider in Hoofddorp. Dat moest wel zo goedkoop mogelijk, dus we gingen zoveel mogelijk hardware sprokkelen bij de computerzaak in Rockanje waar Tim die zomer had gewerkt. Na het doornemen van alle prijslijsten hadden we de benodigde onderdelen uitgezocht, en ook een offerte voor 2 computerserver chassis’ binnen. Voor het bedrag dat we in ons plan hadden opgenomen moest het lukken, daar waren we zeker van.

Qua personeel was het al helemaal simpel. We hadden een klasgenoot (Stefan) zover dat hij in zijn vrije tijd het een en ander aan Sales activiteiten voor ons zou uitvoeren, de rest aan organisatie, techniek en uitvoering zouden we met z’n tweeen bewerkstelligen, bij Tim op zijn zolderkamer. Zolderkamerhosting en WebDesing (sic) heet dat tegenwoordig. Eventuele personele groei zouden we nog zeker een jaar aankijken, eerst maar eens zien hoeveel opdrachten er zouden binnenstromen. Zo hadden we het dan ook begroot, want we waren zeker van onze zaak.

“Weten jullie wat. Ik weet een accountant hier in de buurt die ook andere startende bedrijven op weg heeft geholpen met hun business plan. Ik geef jullie zijn adres en telefoonnummer, en dan zie ik jullie graag terug als jullie dit alles gezamenlijk hebben uitgewerkt.”

Zeker van de juistheid van ons plannen verlaten wij het bankkantoor aan de Rijksstraatweg en stappen op onze fiets om richting het kantoor van de accountant in de Vesting te rijden. Die man kan ons nog zoveel vertellen, boven de 15.000 gulden gaan we echt niet uitkomen…